Αναζήτηση
  • d.tranouli

Κοινωνική Αποστασιοποίηση και Επαναπροσδιορισμός της Κοινωνικότητας

Ενημερώθηκε: 7 Απρ 2020

Γράφει η Δήμητρα Τρανούλη


Τα μέτρα που χρησιμοποιούνται για τη μείωση της κοινωνικής επαφής και την ελαχιστοποίηση της έκθεσης στον ιό, είναι γνωστά ως «κοινωνική αποστασιοποίηση». Η πανδημία του κορωνοϊού απαιτεί από εμάς να επαναπροσδιορίσουμε τις τυπικές μορφές κοινωνικότητας. Η «απομάκρυνση» ή η «αναστολή των επιχειρήσεων» δεν είναι ο μοναδικός ενδεδειγμένος τρόπος για να σπάσει η αλυσίδα μετάδοσης της λοίμωξης, διότι έχει υψηλό κοινωνικό και ψυχολογικό κόστος και δεν είναι οικονομικά βιώσιμη μακροπρόθεσμα.

Καλό θα ήταν λοιπόν, να διερευνηθούν νέοι τρόποι διαβίωσης και κοινωνικοποίησης, ενώ ταυτόχρονα θα περιορίζεται η εξάπλωση του ιού. Η λήψη μέτρων κοινωνικής απομάκρυνσης προκαλεί ανησυχία για τη ζημιά ή το πιθανό κέρδος που θα προκαλέσουν τόσο στις σχέσεις και την ψυχολογία των ανθρώπων αλλά και τις επιπτώσεις στην οικονομία. Η βελτιστοποίηση της δημόσιας υγείας κατά τη διάρκεια αυτής της πανδημίας, απαιτεί επίσης γνώση από τις κοινωνικές επιστήμες και τις συμπεριφορικές επιστήμες. (Bavel, Willer, 2020; Long, 2020).


"Όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν μια μαζική απειλή έρχονται πιο κοντά, δημιουργούν περισσότερο εγκάρδιες και στοργικές σχέσεις, προκειμένου να απαλύνουν τον φόβο, αφού οι κοινωνικές σχέσεις λειτουργούν ως σημαντική πηγή ζεστασιάς, ως ένα ισχυρό αναλγητικό"

Ο κοινωνικός αποκλεισμός βοήθησε να αυξηθεί η κοινωνική συνείδηση, δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο ατομικές ενέργειες μπορούν να επηρεάσουν την υγεία του πληθυσμού. Η ατομική ανάληψη ευθυνών αναδεικνύει και προάγει δράσεις εθελοντισμού συνεργατικότητας και ομαδικότητας, βοηθά σε έναν ωφέλιμο και δημιουργικότερο τρόπο αλληλεπίδρασης του χρόνου ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας και ειδικότερα γονέα-παιδιού, στην αμοιβαία προσέγγιση κι οικειότητα μεταξύ μικρών ομάδων, όπως των μελών μιας πολυκατοικίας, μιας γειτονιάς, ή κοινότητας (Smith, & Judd, 2020).